"Rozłąka osłabia mierne uczucie,a wzmaga wielkie-jak wiatr gasi świecę a rozpala ogień"

Od środy nie widzę się z moją córcią....Dałam jej buziaka i wyszłam z samochodu widząc w jej oczach łzy, a na ustach grymas płaczu. Skierowałam swe kroki ku wielkiemu gmachowi szpitala, przebrałam się w białą koszulę i leżę patrząc się w biały sufit. Jestem przytłoczona ogromem ludzkiego nieszczęścia - ja czuję pierwsze ruchy dziecka, a tuż obok poznana właśnie kobieta w nocy traci swoje, to okropnie nieludzkie i ponad moje siły.....Nie mogę płakać, nie mogę się stresować, ale łzy same płyną, emocje nie pozwalają spać.

Dzwonię do Lili, która dzielnie znosi rozłąkę z mamą, jest u babci:
Mamusiu, kiedy przyjdziesz?
Mamusiu gdzie jesteś?- pyta
- w szpitalu - odpowiadam
A dlaczego?
- ......(łzy dławią mi krtań)
Mamusia, tęsknię za Tobą....
Pytanie kiedy przyjdę pojawia się w każdej rozmowie, mi zadaje ból, jeszcze nigdy nie byłyśmy rozłączone na tak długo.....