Dziewięć dni czekania. Patrzę na daty i uwierzyć nie mogę, że to już, że jeszcze chwilka dzieli nas od pierwszego spotkania. Każdy dzień traktuję jak ten potencjalny ostatni, bo żyję jak na bombie, w każdej chwili mogę wybuchnąć. Choć nie czuję tego. Z czwartku na piątek byłam "pod prądem", wyniki jak najbardziej ok. Z braku miejsc trafiłam na oddział położniczy, gdzie było mnóstwo kobiet "przeterminowanych" - widać chyba ostatnio taka tendencja, że dzieciom ta ten świat się nie spieszy . Ja poproszę jeszcze o ten tydzień wolnego, a potem o szybkie rozpakowanie. W moje czekanie coraz bardziej wkrada się niecierpliwość.....
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz