Najdłuższe 2,5h w moim życiu

Jakos przeżyłam. Choć łzy więzły mi w gardle, serce sciskało się z rozpaczy, kiedy słyszałam dochodzące zza drzwi nawoływania "mama, mami". Ha! przewrotna kobieca natura - w końcu sama tego chciałam, a oddawałam dziecko jak na skazanie. Nie wiedziałam co przez ten czas bez NIEJ robić, myslałam...
To nie jest to samo co zostawienie dziecka z babcią, to jak oddanie dziecka swiatu, społeczeństwu.
Więc Lili się dzis uspołeczniała kosztem matczynych nerwów. I swoich też, trochę popłakała, stała pod drzwiami, a kiedy po nią przyszłam wyszła do mnie z oczkami szklanymi a potem wrócił mój skowronek.
Na pytanie czy płakała? - odpowiedziała NIE!
Co robiła z dziećmi? - ba (bawiła się)
Jak miała na imię ciocia? - Gosia i Ania
Fajnie było? - yhy (czyli raczej tak)
A jutro tez jedziemy? - yhy

To pojedziemy.

A poniżej dzisiejsza wyprawa. Nie miałysmy auta, więc pociągiem i miejskim, wrażenia dla Lili jak najbardziej nowe (choć pociągiem już jechała, ale była mniej tego swiadoma).

Przed:

Po:

Niestety zdjęć "z" nie mam, bo nie mogłam nawet popatrzeć jak się bawi, je itp, po pierwsze inne dzieci wszczęłyby lament za swoimi mamami, a Lili mogłaby mnie nie wypuscić :-(

Moje wnioski: składam wniosek o urlop wychowawczy dopóki Lili nie skończy 18lat!